முகப்புவிமர்சனம்

"சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராய் எறியப்பட்ட கல்!" - பரியேரும் பெருமாள் விமர்சனம் - Pariyerum Perumal Movie Review

  | Sunday, September 30, 2018

Rating:

  • பிரிவுவகை:
    anti-caste drama
  • நடிகர்கள்:
    கதிர், ஆனந்தி, யோகி பாபு, லிஜேஷ், மாரிமுத்து
  • இயக்குனர்:
    மாரி செல்வராஜ்
  • தயாரிப்பாளர்:
    பா.இரஞ்சித்
  • எழுதியவர்:
    மாரி செல்வராஜ்
  • பாடல்கள்:
    சந்தோஷ் நாராயணன்

பாடலாசிரியர் யுகபாரதி தனது முகநூல் பதிவில் எழுதியிருந்தது நினைவுக்கு வந்தது,

"வாழ்வின் வலிகளை பரியன்மூலம் காட்டிய மாரி செல்வராஜ், பாடையை நிமிர்த்திவைத்து ஏணியாக்க எண்ணியிருக்கிறான். பாதிதூரம் ஏறியுமிருக்கிறான். மேலே இருப்பவர்கள் கைகொடுத்து தூக்கிவிடும் கட்டாயத்திலிருக்கிறோம். விரிவான விவாதங்களையும் அரசியல் அணுகுமுறைகளில் மாற்றங்களையும் விரும்பும் எவரும் அவனை வரவேற்க வேண்டும். இன்னும் மிச்சமிருக்கும் நம்பிக்கையோடு காத்திருக்கும் மாரிக்கும் ரஞ்சித்திற்கும் என் மனம் நெகிழ்ந்த வாழ்த்துகள்" 

`பரியேறும் பெருமாள்' சினிமாவில் மிக அரிதாக நிகழும் ஒன்று, அதிலும் அறிமுக இயக்குநரின் விருப்பம் ஒன்று அற்புத சினிமாவாக உருவெடுத்து நிற்பதெல்லாம் அசாத்தியம்தான். இதைச் சாத்தியப்படுத்திய இயக்குநர் மாரி செல்வராஜ் தயாரிப்பாளர் பா.இரஞ்சித் மற்றும் இதன் உருவாக்கத்தில் பங்கு கொண்ட அனைவருக்கும் மனமார்ந்த நன்றிகளும் வாழ்த்துகளும். 

தொடர்ந்து பேசிவரும், பேச வேண்டிய அவலமான, ஜாதிய ஒடுக்குமுறையை பார்த்து மீண்டும் ஒருமுறை எதிர் குரல் எழுப்பும் பரியனின் கதைதான் `பரியேறும் பெருமாள்'. அதை எந்த இடத்திலும் பிரச்சாரத்தின் வாசம் இல்லாமல், பேசியிருக்கிறார் இயக்குநர். தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்த பரியேறும் பெருமாள் (கதிர்), கல்விதான் நம்மை முன்னேற்றிக் கொள்ள ஒரே வழி என்ற முடிவில் சட்டக்கல்லூரிக்குள் நுழைகிறான். அங்குக் அறிமுகமாகும் ஜோ (எ) ஜோதி மகாலட்சுமி (ஆனந்தி), "ஏ ஃபார் ஆனந்த்" என சொல்லிக் கொண்டிருந்த கதிரின் ஆங்கிலத்தை மேம்படுத்துவது என்னுடைய பொறுப்பு என தேவதையாகும் முனைப்பில் தீவிரமாகிறார். ஆனந்தியின் குடும்பம் உயர்ந்த வகுப்பைச் சேர்ந்தது. வருகிறது பிரச்சனை. சொந்த நிலத்தில் பிரச்சனை என கல்வி கற்க வந்தவனை மீண்டும் மிரட்டுகிறது, அடிக்கிறது, ஒடுக்கப் பார்க்கிறது, நீ எப்படி என் பக்கத்தில் உட்காரலாம் என்கிறது, ஆடையை உருவி அவமானப்படுத்துகிறது... ஜாதிய ஏற்றத்தாழ்வு. இவற்றுக்கு எல்லாம் எதிராக அவனிடம் இருப்பது ஒரு கேள்விதான் "நான் யாரு?" அதைக் கேட்கிறான், உரக்க கேட்கிறான், உயிர் போகும்படி கத்திக் கேட்கிறான்.

படத்தில் கறுப்பி இருக்கிறாள். அவளுக்காகப் பாடப்படும் ஓலம் அவளுக்காக மட்டுமா? யாருக்காக எல்லாம் என்பது அந்தப் பாட்டிலும் இருக்கிறது படத்திலும் இருக்கிறது. கதிர், தான் என்ன என்பதை மறுபடி நிரூபித்திருக்கிறார். கறுப்பியின் சடலத்தை உறைந்து போய் பார்ப்பதும், "ஆனந்தும் `ஏ'லதானே ஆரம்பிக்கிது" என கேட்பது, அவமானப்பட்டு சுவரோடு சுவராய் தேய்வது, "நான் இங்க வரக்கூடாதுன்னு சொல்ல நீ யாரு?" என ஆக்ரோஷப்படுவது, இறுதியில் நடக்கும் அந்த தேநீர் கடை உரையாடல் என எல்லாவற்றிலும் நிலைத்திருக்கிறார். அது பரியனாக வெளிப்பட்டதன் விளைவன்றி வேறென்னவாக இருக்க முடியும்?. ஆனந்தி படத்தில் ஒரு தேவதையாகதான் தெரிகிறார். பரியன் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையின் மீது ஒரு துளியேனும் வெளிச்சம் பாய்ச்ச வந்த தேவதை. சுற்றி என்ன நடக்கிறது என ஏதும் அறியாமல், எதிர்படும் ஒரு குழந்தையின் சிரிப்பைப் போல, இந்தா சாக்லெட் சாப்பிடு என கவர் பிரித்துத் தரும் ஆனந்தியின் கதாபாத்திரம் அழகு. யோகிபாபு நிஜமாகவே சிரிக்க வைக்கிறார். மாரிமுத்து, லிஜேஷ், கதிரின் அப்பாவாக நடித்திருந்தவர், அந்த கலாச்சாரக் காவலர் என பல கதாபாத்திரங்கள் எத்தனை அழுத்தமான நடிப்பை வெளிப்படுத்தினார்கள் என்பதை தியேட்டரில் பார்த்து உணர வேண்டிய ஒன்று.

ஸ்ரீதரின் ஒளிப்பதிவு அந்த நிலத்தை அப்படியே அதன் சூட்டோடு கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கிறது. பல இடங்களில் அதன் நிலவியலும் சேர்ந்து நமக்குள் பதிய அதுவே காரணம். சந்தோஷின் இசை பாடல்களிலேயே ஒரு பயங்கரத்தை செய்து வைத்திருந்தது. படத்தின் அதனனதன் காட்சிகளோடு பார்க்கும் போது அது உலுக்கிப் போடுவதைப் பற்றி எப்படிச் சொல்ல? அடி கறுப்பியில் இருக்கும் அழுகையைச் சொல்லவா, நான் யாரில் இருக்கும் வெறியையும் வெறுப்பையும் சொல்வதா, வா ரயில்விட போலாமாவில் இருக்கும் துளியூண்டு நம்பிக்கையைச் சொல்லவா. ராமு தங்கராஜின் கலை இயக்கம் எந்த செயற்கைத் தன்மையும் உள்ளே புகுந்துவிடாதபடிக்கு ஒரு வேலையை செய்திருக்கிறது. "அவனுங்ககிட்ட வயலும் வரப்பும் இருக்கு, நம்மகிட்ட வாயும் வயிறும்தானே இருக்கு", "இவன நோண்டிகிட்டே இருக்கானுங்களே அவனுங்கள நம்பளால தடுக்க முடியுமா? அப்பறம் இவன எதுக்கு தடுக்கணும். ரூம்ல தூக்கு மாட்டி சாவறதுக்கு, அவனுங்களோட சண்டை போட்டு சாவலாம்", "நீங்க எல்லாம் எங்க இருக்கீங்களோ அங்கே இருக்கற வரைக்கும், நாங்க எல்லாம் நாயாதான் இருக்கணும்னு நீங்க நினைக்கற வரைக்கும், இங்க எதுவுமே மாறாது" இந்த இரண்டு வசனங்களும் மிகவும் முக்கியமாகப்பட்டது. இன்னொரு தருணத்தில் விசனப்பட்டு, "அவ ஏன் செத்துப் போன என் கறுப்பியா இருக்கக் கூடாது?" என கதிர் திமிறிக் கொண்டு சொல்லும் வசனமும் முக்கியம்.

படத்தின் இறுதியில் நடக்கும் உரையாடல் குறிப்பிட வேண்டி ஒன்று. இருவருக்குள் நடந்தாலும் அது, ஏற்றத்தாழ்வு உள்ள கடைசி துண்டு நிலம் வரைக்கும் நடக்க வேண்டிய விவாதம் என்பது என் கருத்து. இது கிட்டத்தட்ட ஒரு ரிலே ரேஸ்தான். இரஞ்சித் போன்ற இயக்குநர்களால் பாதிதூரம் கொண்டு வரப்பட்ட ஒளியை இன்னும் வெளிச்சமாக்கி, கொஞ்ச தூரம் முன்னோக்கி நகர்த்தி வைத்திருக்கிறார் மாரி செல்வராஜ். நிறை குறைகள் எல்லாவற்றையும் தாண்டி, திரையரங்குகளில் சென்று அனைவரும் ஆதரிக்க வேண்டிய சினிமா `பரியேறும் பெருமாள்'.

    விளம்பரம்
    விளம்பரம்
    விளம்பரம்